anarchista.org | twój portal do wolnego świata

Kooperatywa spożywcza jest to stowarzyszenie dla wspólnego zakupu zarówno przedmiotów codziennego użytku, jak i wszelkich innych towarów. Zamiast ażeby każdy oddzielnie kupował w sklepikach i magazynach chleb, mleko, masło, naftę, węgiel, obuwie, odzież, bieliznę i inne rzeczy, ludzie łączą się w stowarzyszenie, które za pośrednictwem swej administracji kupuje te wszystkie przedmioty hurtem dla własnego sklepu. Kupując hurtem, stowarzyszenie kupuje taniej; członkom zaś swoim sprzedaje po zwyczajnej cenie handlowej; i stąd pochodzi zysk stowarzyszenia.

Problem obrony rewolucji / Szereg towarzyszy prosił mnie o napisanie jednego-dwóch artykułów poświęconych problemowi obrony rewolucji, z uwagi na dyskusję, jaka toczy się wśród naszych towarzyszy z wielu krajów w sprawie platformy Powszechnego Związku Anarchistów [Platformy organizacyjnej wolnościowego komunizmu], opublikowanej przez Emigracyjną Grupę Rosyjskich Anarchistów.
Podszedłem do tej sprawy z wielką uwagą. Myślę, że przede wszystkim muszę poinformować towarzyszy, że punkt o obronie rewolucji, zawarty w projekcie platformy Powszechnego Związku Anarchistów nie jest jej centralnym zagadnieniem... A ponieważ nie jest to zasadniczy punkt, nie uważam za konieczne tracić czas i siły na dyskusję na tej płaszczyźnie, na jakiej prowadzi ją wielu naszych towarzyszy.

Grecja to temat na topie wśród braci anarchistycznej na całym świecie. Jest to zrozumiałe, ruch rozrasta się tam coraz bardziej, protesty i samorządność przyciągają tysiące ludzi, zamieszki wybuchają w różnych punktach kraju, atakując symbole władzy i kapitalizmu, a jakby tego było mało to jeszcze okazało się, że rządzący ukrywali, iż gospodarka grecka jest w fatalnej kondycji. To jeszcze mocniej podburzyło i tak małe zaufanie do polityków wśród społeczeństwa. Ostatnim przejawem otwartej wojny przeciwko instytucji państwa są ataki bombowe przeprowadzone przez radykałów z Konspiracyjnych Komórek Ognia, które mają na swoim koncie zamachy na Bank Narodowy i Agencję Ubezpieczenia, Parlament i najprawdopodobniej Ministerstwo Prasy. Nie wnikając w dywagacje na temat słuszności tych ataków warto tu podkreślić, iż żaden z zamachów nie spowodował ofiar w ludziach.

Dzisiaj, kiedy uwaga społeczeństwa jest zaprzątnięta reformami państwowymi, kiedy rozmaite stronnictwa współubiegają się o postawienie programu żądań, zabezpieczającego najlepiej prawa i wolności obywatelskie, warto jest przypomnieć sobie, że istnieje forma współżycia, stojąca poza granicą państwową, a zdolna jest nie tylko do wykonywania wszelkich zadań społecznych, lecz zarazem zabezpiecza najlepiej i najszczerszej wolności obywatelskie. Formą tą są stowarzyszenia.

W bieżącym numerze znaleźć można tematy:
Ł. Weber - Robotnicy płacą za kryzys. Walka pracowników Cegielskiego
A. Kliś - Rozmowy i represje – Polityka kija i marchewki. Strajk w bielskim Szpitalu Psychiatrycznym ciągle trwa!
A. Kliś - Spółdzielcy i związkowcy. Wspólne spotkanie w Mediolanie
B. Ożóg - Wielka Brytania: Czarne listy pracowników
J. Krawczyk - III Obóz Anarchistów
A. Kliś - W obronie Puszczy
D. Bolewicz, L. L. Przychodzki - Temelin - zabawka w rękach szympansów czy powód do gospodarczej chwały?
Białoruska przegrana rewolucja. Rozmowa z Wolią Martynenko

Często zarzuca się, że anarchistyczny model ekonomii nie przystaje do złożonych społeczeństw. Różnorodna natura zaawansowanych systemów gospodarczych, zasięg operacji dokonywanych wewnątrz nich i szerokość dystrybucji, rozległe udoskonalenia w podziale pracy - wszystko to (i wiele innych) wymienia się jako przykłady labiryntu problemów, których nic tak "prostego" jak anarchizm nie ma szans rozwiązać.

Trzy dekady działań neoanarchizmu w Polsce nie zaowocowały żadną istotniejszą dyskusją na temat metod działania. Nie było na to szans, dopóki w ruchu dominowali fanatycy lektur filozoficznych i walk ulicznych, a ultraliberałowie i quasi-komuniści ukryci pod jednym szyldem ciągnęli wózek polityki w przeciwne strony. Może warto jednak uczynić to teraz, gdy anarchizm po latach tkwienia w kontrkulturowym spektaklu czystej formy wreszcie zaczyna przeradzać się w ruch polityczny.

dzisiejszy [luty 2009 - red.] post Rogera na blogach CIA na temat niedawnej awarii google która odbiła się szerokim echem w prasie uzmysłowił mi jak bardzo wszyscy, łącznie z anarchistami, zaufali tej korporacji. myślę że jest to problem. nie wiem czy równie duży jak fakt że spora część ruchu dalej używa windowsów i zamkniętego oprogramowania ale na pewno jest to niezła ilustracja dla poziomu technologicznej ignorancji panującej w ruchu.

Anarchizm w opinii powszechnej nie kojarzy się z pedagogiką, raczej z rewolucyjnością, buntem, agresją, terroryzmem. Pewna nauczycielka powiedziała: „co to taki anarchizm może mieć wspólnego z tak szlachetną dziedziną jak pedagogika”. Tymczasem anarchizm w przeciągu dwustu lat swojej historii wypracował bogatą myśl edukacyjną. Bez przesady można stwierdzić, że pedagogika anarchistyczna wyprzedziła Ruch Nowego Wychowania.

Anty-kapitalistyczne konfrontacje, do których doszło na ulicach europejskich metropolii w pierwszych kilkunastu miesiącach tego stulecia, wpłynęły z pewnością w pewien sposób na dynamikę i rozwój ruchów anarchistycznych na całym kontynencie. Fala zamieszek i stojącej za nimi kolorowej antykapitalistycznej masy, pobudziła tak wyobraźnię, jak i chęć działania także u niektórych młodych ludzi w Polsce. Niektórzy z nich mieli okazję zbierać osobiste doświadczenia biorąc udział w akcjach i starciach na ulicach Pragi, Goeteborga, Genui czy Brukseli.

Zasadność walczenia o prawa zwierząt jest już od dawna dyskutowana w środowisku nie tylko anarchistycznym. Niektórzy z ludzi walczących o lepsze społeczeństwo uważa, że miejsce zwierząt w tym przyszłym świecie pozostanie niezmienione. Redakcja jest głęboko przekonana, że świniom idącym na rzeź jest obojętne to, czy umrą w rzeźni należącej do wszawego kapitalisty, czy też do anarchistycznej kooperatywy. Od kilku lat, obroną praw zwierząt zajmują się w Polsce różne środowiska ekologiczne, muzyczne, czy anarchistyczne.

Od ponad dwustu lat, ruch anarchistyczny walczy o sprawiedliwość społeczną i o to, aby życie człowieka było radosne i twórcze. Chociaż przez ten czas w świecie zaszły zmiany, to jednak wiele problemów, z którymi walczyli nasi poprzednicy pozostało, ulegając jedynie przekształceniu, pojawiły się też nowe, trudne problemy.

Przypominamy, że na początku sierpnia do Empików trafił 29 numer pisma "Inny świat", można go nabyć również w dystrybucji Oficyny "Trojka". Wewnątrz pisma znaleźć można:

Niezmiennie podstawowym filarem anarchosyndykalizmu pozostaje idea „strajku generalnego”. Jest on postrzegany jako najlepszy środek dla wyzwolenia klasy robotniczej oraz jako najbardziej skuteczna metoda walki z kapitalizmem i ze wszystkimi patologiami jakie ze sobą niesie. Aż w końcu pojmowany jest jako sposób uwolnienia ludzi od tyrani państwa. Mówiąc wprost – „strajk generalny” tożsamy jest z rewolucją społeczną lub traktowany jest jako jej początek.

Anarchistom często zarzuca się utopijność i naiwność we własnych przekonaniach. Odrzucenie władzy państwowej odbierane jest jako oderwanie od rzeczywistości, a proponowane rozwiązania określane są mianem zbyt idealistycznych lub powtórzeniem błędów okresu komunistycznego. Otóż dla anarchistów, którzy przede wszystkim kierują się dążeniem do wolności solidarności, te sprawy wyglądają nieco inaczej. Dla nas to właśnie wiara w kapitalizm i polityków jest błędna. Neoliberalizm z ludzką twarzą to utopia.

Pojęcie “anarchia” bywa kojarzone najczęściej z bezprawiem i bałaganem. Wyobrażenie to, skrupulatnie podtrzymywane przez polityków oraz posłuszne im media, utrwaliło się w świadomości ludzi, przyjmujących bezkrytycznie obraz świata podsuwany przez czynniki oficjalne, kreujące rzeczywistość nas otaczającą. Słowo “anarchia” używane jest w mediach do opisywania kataklizmów, korków na drogach, wojen, aktów przemocy, czyli łączone jest z tym wszystkim, co złe i odrażające . W opracowaniu niniejszym pragnę przedstawić prawdziwy sens słowa “anarchia”, nie obciążony propagandą kół wrogo nastawionych do anarchizmu.

Od najmłodszych lat wmawia nam się, że neoliberalna rzeczywistość, w której żyjemy jest dobrym rozwiązaniem i skutkuje naszym wzbogacaniem się. W szkołach, na uniwersytetach, w miejscach pracy - wszędzie tam wpaja się nam, że nieustający wyścig ku lepszym zarobkom, większym mieszkaniu i droższym samochodom jest tym co definiuje nasz byt. Że wartość materialna jest nadrzędną kwestią w naszym życiu i to właśnie tym powinniśmy się kierować. Wedle tej idei nasza rola sprowadzana jest do prostych czynności - skończ szkołę, podejmij pracę, weź kredyt na cale życie, kupuj i plać za wszystko za co można pobrać opłatę. Tylko czy na pewno to my na tym zyskujemy?

Przyjęło się uważać, iż ludzie, którzy kupili dom na kredyt i nie mogą go obecnie spłacać byli chciwymi głupcami i powinni ponieść tego konsekwencje. Świadomie podpisali umowę, są dorośli i muszą ponosić odpowiedzialność za swoje czyny. To typowa argumentacja w czasach recesji. Rzecz w tym, że wygodnie ignoruje ona kilka rzeczy.