twój portal do wolnego świata

Wersja przyjazna drukarkom

Na wstępie musimy sobie wyjaśnić co to jest komunizm. Komunizm jest starą ideą, której korzeni możemy się doszukać jeszcze w pierwszych wiekach naszej ery, we wspólnotach zawiązywanych przez pierwszych chrześcijan, wśród których "Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne".

Zasadniczym założeniem komunizmu jest to, że wszyscy ludzie są równi i powinni dzielić się wzajemnie wszystkim co mają. Oczywiście jest to piękna, ale bardzo trudna do utrzymania forma społeczeństwa, narażona dodatkowo na zagrożenia płynące ze strony tych którzy jej nie akceptują, lub są skażeni "kapitalistyczna mentalnością" (będą gromadzić więcej niż im potrzeba). Niejako w odpowiedzi na ta wadę komunizmu powstała w XIX w. koncepcja państwa socjalistycznego, które wykorzystując stare struktury państwowe wdraża reformy społeczne mające na celu doprowadzić do komunizmu. I ten stan przeobrażania się państwa kapitalistycznego w ustrój komunistyczny, mylnie nazywany jest dzisiaj komunizmem. Jednak już w XIX w. anarchiści przewidywali, że przeniesienie przywilejów jakimi cieszyli się niegdyś tzw burżuje na nową klasę rządzącą, spowoduje wyalienowanie tej klasy od społeczeństwa, co doprowadzi do zaprzestania przemian w stronę komunizmAu i w ostatecznym rozrachunku może doprowadzić do większych tragedii niż były dziełem klasycznego kapitalizmu. Dlatego też anarchiści już w XIX w. nazwali tą wizję "komunizmu", głoszonego przez obóz Marksa - kapitalizmem państwowym, co lepiej oddaje prawdziwą naturę tego systemu.
Mimo tych obaw jedną z propozycji wdrożenia idei anarchizmu powstałą pod koniec XIX w. jest tzw anarchokomunizm, jednak był on pozytywistyczną próba odnalezienia naukowych przesłanek uzasadniających realność istnienia idealnego komunizmu, pod warunkiem zerwania z przeszłością państwowo-kapitalistyczną i jako taki miał więcej wspólnego z modelem życia pierwszych chrześcijan, niż z tym co znamy z historii XX w. państw totalitarnych. Ponad to musimy pamiętać, że jest to jedynie jedna z wielu koncepcji wdrożenia idei anarchizmu.

I tu dochodzimy do tego czym jest anarchizm jako taki. Ogólnym założeniem anarchizmu jest wprowadzenie społeczeństwa opartego na równości społecznej, solidarności międzyludzkiej i poszanowaniu wolności każdej jednostki bez względu na pochodzenie. To jest cel jaki przyświeca przyświeca aktywistom wszystkich nurtów i ruchów anarchistycznych (no może poza ludźmi utożsamiającymi się z wykreowanym przez media wizerunkiem anarchisty-chuligana, którego marzeniem jest totalny chaos, oraz tzw anarchokapitalistów o których później), jednak sposobów na ziszczenie tej wizji jest wiele i są one uzależnione od wielu czynników takich jak: pochodzenie, doświadczenie życiowe, kultura, region możliwości materialne, fizyczne i społeczne i oczywiście inspiracje klasycznymi myślicielami anarchistycznymi, którzy stworzyli podwaliny pod główne nurty anarchistyczne, z których najważniejsze to: anarchoindywidualizm, anarchokolektywizm, anarchokomunizm, anarchosyndykalizm i anarchizm bezprzymiotnikowy. Funkcjonuje również taki teoretyczny byt jak anarchokapitalizm, będący kwintesencją nierówności społecznych a wolności upatruje w możliwości posiadania jak najwięcej dóbr materialnych, lecz nie wywodzi się on ani z tradycji anarchistycznej, ani (jak nie trudno się domyśleć) nie ma wspólnych celów z innymi nurtami anarchizmu.

Przypomnę jeszcze w tym miejscu, że największym przypadkiem wdrożenia idei anarchizmu w życie, była tzw. rewolucja anarchistyczna w Hiszpanii (1936-39) a dzisiaj najbardziej aktywni są anarchiści w tzw. zachodniej europie a przede wszystkim w Grecji, gdzie stanowią oni znaczącą siłę polityczną. Otwartym pozostaje jednak problem wdrożenia tej idei w warunkach współczesnego kapitalizmu. Dlatego też większość działalności anarchistów współcześnie ogranicza się do tzw. pracy u podstaw i bezpośredniej pomocy lokalnej ludności. Tworzone są squoty, centra socjalne i inne miejsca służące celom rozwoju społecznego a w dziedzinie obrony pracowników coraz popularniejsze stają się anarchosyndykalistyczne związki zawodowe, z których największe w Polsce to Inicjatywa Pracownicza i Związek Syndykalistów Polski.

Reasumując anarchizm różni się od komunizmu tym, że nie dąży do tego by ludzie stali się szarą masą jednostek, będących jedynie trybami systemu, nie ma też tendencji do hierarchizacji i centralizacji władzy, jest za to ideą uwolnienia ludzi od wszelkiej formy ucisku i wyzysku, oraz stworzenia świata wolnych podmiotów społecznych, które świadome swoich potrzeb i możliwości, będą nieograniczenie się rozwijać po to, by potem móc dać z siebie jak najwięcej społeczeństwu. Co zaspokoi ich wyższe potrzeby akceptacji, uznania i samorealizacji (a sprawiedliwa dystrybucja dóbr, zapewni zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb). Oczywiście takie społeczeństwo będzie mogło przybierać kształt komun, ale tylko dobrowolnie, dając każdej jednostce możliwość wystąpienia z takiej struktury.

Autor: Noam Abramowski
______________

By uniknąć niemerytorycznych dyskusji, przed odpowiedzią na powyższy tekst radzę: przeczytać go uważnie w całości, upewnić się czy został on właściwie zrozumiany i czy z kontekstu nie wynika odpowiedź na nasze pytanie. Ponadto proszę nie odnosić się do zdań wyjętych z kontekstu, tylko do zagadnień w takiej formie, w jakiej je zrozumieliśmy, co z pewnością zaoszczędzi nam zbędnego bicia piany i ułatwi ew. dyskusję.